Stilte en rust, tijd om te schrijven, te voelen, te zitten zonder doel gewoon met wat zich laat zien. Mijn tas pak ik uit en mijn bureau vul ik met Maria beeldjes, met de foto van mijn gids, met boeken en een schrift om in te schrijven. Ik vind mijn weg in het klooster en in de mooie kloostertuin en de eerste avond sluit ik na het avondeten aan bij de dienst die voor de zusters gehouden wordt. Het is niet verplicht hier in het klooster maar voor mij voelt het kloppend. Ik mag slapen in een kamer tussen de kamers van de zusters en uit respect wil ik graag aansluiten bij hun dienst. Ik deel niet in de gebeden maar ik ben wel aanwezig en meer is er volgens mij niet nodig en zo heeft het blijkbaar ook voor de zusters gevoeld want als de dienst voorbij is, pakt de zuster naast mij mijn hand en zegt “fijn dat je er was”. 

Het waren dagen heel fijn en bijzonder. Veel geschreven en gelezen en soms wou ik zelfs dat het nog stiller was : ), dat de paar zinnen op een dag er ook niet zouden zijn en dat ook de grasmaaier zou fluisteren. Nieuwe inzichten (of zijn het oude inzichten die ik weer heb leren ontvangen) neem ik mee en sommige zijn impactvol voor mij, ze mogen nog wat zakken. Ze verdiepen mij, ze werpen licht op mijn eigen waarnemen, ze verbinden de lagen van waarnemen in mij op een manier die ik eerder niet kon zien. Het heeft mij verrast en verbaasd, het heeft mij in een diepere verbinding gebracht met mijzelf.

Dank zusters voor jullie welkom! 

Jacqueline