Met mijn ogen dicht, daal ik af naar mijn binnenwereld. De energie verandert en ik voel dat ik beland in een ander/vorig leven van mijzelf. Ik ontmoet mezelf als een vrouw van ongeveer 60 jaar oud. Ze heeft lange doffe zwarte haren met grijze slierten er doorheen tot op haar schouders. Geen krullen maar wel een slag in het haar, een smal gezicht, gebogen lichaam en ze is een reiziger. Geen vaste woonplaats, haar huis neemt ze mee met waar zij naartoe gaat. Ze ziet er slecht uit, ingevallen wangen laten zien dat de reserves van haar lichaam al lang worden gebruikt. Waar ik haar nu ontmoet is bij een gebouw met een afgestompte energie. Om het gebouw heen is alles kil en dor. Met haar vermoeide lichaam heeft ze de deur open gekregen van dit gebouw en is ze ontsnapt aan de dood, zo voelt het. Haar piepende ademhaling klinkt door in mijn oren. Ze snapt naar adem, te lang heeft ze deze ingehouden om zo te ontsnappen aan de gassen in het gebouw. Lopen lukt bijna niet meer, ze glijdt op de grond en kruipt naar een hoekje zodat ze minder zichtbaar is.
Haar ademhaling brengt mij bij mijn ademhaling in dit leven en mijn eigen benauwdheid die van jongs af aan aanwezig is geweest in mijn leven. Als baby hield ik mijn adem soms in tot ik blauw aan liep en slap in de armen van mijn moeder hing. Mijn moeder stopte mij dan onder een koude kraan zoals de huisarts had geadviseerd, waardoor ik schrok en mijn adem weer oppakte. Astma is een diagnose die ik daarnaast ook al vroeg heb gekregen. Als ik last had van mijn benauwdheid, piepte mijn ademhaling en kneep mijn keel ervan samen. Mijn adem piepte zoals ik het bij deze vrouw ook hoor piepen. Ik begrijp waar de samentrekking van mijn longen haar oorsprong kent, waar het vandaan is gekomen.
En vanuit de ontmoeting met deze vrouw begrijp ik ook de droom die steeds terugkeerde in mijn kindertijd. Altijd hetzelfde verhaal, altijd eindigend op dezelfde plek. Een droom waarbij ik tussen woonwagens door rende en werd tegengehouden doordat mensen mij vastgrepen en ik probeerde te ontsnappen waarna ik angstig wakker schrok. De angst die ik daar altijd bij voelde kan ik echt nog steeds voelen. En als klein meisje rende ik dan uit mijn bed en ging ik naar de slaapkamer van m’n ouders want alleen op mijn kamer blijven dat durfde ik dan niet meer. Mijn angst was te groot.
En het laatste stukje wat op haar plek valt is mijn liefde voor plekken waar je met auto’s en vrachtauto’s stil kunt staan, parkeerplaatsen. Tussen deze stilstaande auto’s en vrachtwagens voel ik me fijn. Waar ik vaak even denk te stoppen vergeet ik meestal de tijd en voor ik het weet is er weer een uur voorbij. Het is voor mij een plek waar tijd verdwijnt en ik heb vaak tegen mensen gezegd “ik ben benieuwd van welk leven dit komt, want dit is niet van nu”, ik hou hier zo van. En nu weet ik het, snap ik het. Het komt uit m’n leven waarin in rondreisde. Het is een herinnering, een herinnering van thuiskomen.
Deze reis naar binnen heeft wat verstopt zat in mijn energie onder het stof vandaan getrokken. Mijn dromen, mijn benauwdheid en mijn liefde voor de parkeerplaatsen begrijp ik nu en daarmee begrijp ik mezelf nog beter.
Ik ga deze mooie vrouw eren in mezelf, haar kracht en haar doorzettingsvermogen. Wat ik nog meedraag van haar in mijn energie aan onveiligheid en haar benauwdheid ga ik energetisch loslaten in mijzelf. Alles is helder nu deze kluwen van energie is ontward. Ik heb het verhaal ontvangen. De klachten hoeven mij niet meer te herinneren, want ik herinner het sowieso.
Alles kent een oorsprong, alles is ergens begonnen en komt ergens vandaan.
Het waren geen dromen, maar herinneringen.
Liefs Jacqueline