In de tijd dat ik ziek was werd ook de diagnose een ernstige vorm van fibromyalgie toegevoegd aan mijn lijstje van diagnoses. Het was toen 2012 en ik was blij met de diagnose, niet omdat ik deze graag had maar wel omdat eindelijk weer een aantal klachten die ik had erkent werden en dan zouden er mogelijkheden zijn voor herstel, dat dacht ik.

Er werd gekeken of er door training meer fysieke belasting mogelijk was en ik kreeg medicijnen om de (pijn)klachten te verminderen, om ze te dempen want genezen kon niet want fibromyalgie is chronisch zo werd gezegd. Ik moest het dus ook leren te accepteren. 

Maar omdat ik niet veel verder kwam zocht ik verder. Want iedere klacht begint toch ergens, waar kwam het vandaan? Waarom had ik klachten? Er was niemand regulier gezien die afdaalde naar de oorsprong. Niemand zocht daar!

Dus ik zocht, daalde af in mijn spieren en bindweefsel, naar de pijn de stijfheid en de strakheid en ik zag waarom mijn klachten waren ontstaan en hoe ik het anders kon gaan doen en er kwam verbetering. Medicijnen bouwde ik af tot ik er geen meer gebruikte en fysiek kon ik steeds meer tot de klachten verdwenen. Ik begon mijn lichaam, mijn energie en mijn klachten te begrijpen. Snapte wat het vertelde en ik begreep wat het nodig had. Mijn lichaam vertelde het precies. Het wilde niet gedempt worden het wilde juist gehoord worden! 

Ik heb ervaren dat fibromyalgie niet chronisch hoeft te zijn en dat herstel mogelijk is. Dat je lichaam via klachten juist communiceert en als je gaat dempen, zal hij uiteindelijk via andere klachten toch proberen zijn verhaal te vertellen. Je lichaam is er voor jou, het werkt niet tegen jou! Het communiceert en het is aan ons om zijn taal te leren begrijpen. 

Heb je klachten en wil je kijken wat het verteld en wat het vraagt? 
Welkom!

Liefs Jacqueline