Deze week vliegen de processen door mij heen. Mijn nachten onrustig door de vele beelden die voorbij komen. Mijn eigen energiestroom daarin steeds terug opzoekend….

Iemand die ik een tijdje geleden in het contact heb losgelaten, heeft nu het aardse leven los moeten laten. Het laat mij bewegen in en door oude herinneringen van ons, fijn en ook minder fijn. Door het overlijden komen er vragen en verwachtingen op mijn pad, verwachtingen via andere mensen maar ook verwachtingen van mijzelf. Ze zijn vaak omringt door de regel dat alleen mooie herinneringen uitgesproken mogen worden en dat je de rest moet laten. En dat schuurt in mij. Want het leven is alles…. blijdschap, verdriet, liefde, irritatie of boosheid, openheid en geslotenheid. Dat laat ons bewegen naar mensen toe maar ook van mensen af. Dat is soms lastig en moeilijk maar is niet goed of slecht, dat is voor mij “mens zijn” en “het leven”. Als iemand het aardse leven verlaat betekent het niet dat mijn gevoelens ineens veranderen over wat er eens was want het pad wat we, tot dan toe, hebben bewandeld verandert niet meer. Het verandert niet de fijne herinneringen maar ook niet de minder fijne herinneringen. Het verandert dus ook niet de keuze om dichtbij iemand te willen zijn of dat afstand beter voelt. Ik heb dit doorvoeld en heb erop gekauwd en heb mijn struggle gevoeld en vanuit daar mijn ruimte gevonden om de verwachtingen los te laten en mijn pad van afscheid nemen de ruimte gegeven. Een afscheid niet passend in verwachtingen maar gevormd vanuit het verleden wat we samen hebben doorlopen, eervol naar iedere emotie die daar zichtbaar was. 

Jacqueline 

Praktijk Amura