Gisteren tijdens de Open Floor dans sloot ik mijn ogen toen de muziek haar eerste klanken liet horen. En ik voelde mij klein worden, klein in aanwezigheid, groot in afwezigheid. Er verschijnt een beeld van mijzelf voor mijn ogen maar dan in de rolstoel. Daar heb ik een aantal jaren in gezeten en het is een beeld wat ik niet heel graag zie en waar ik ook bijna geen foto’s van heb. Ik voel dat ik tijdens het dansen verstar en mijn eigen armen om mij heen sla als bescherming. Strak voelt mijn lichaam, mijn maag knijpt samen. Ik voel mijn eigen energie van toen, mijn ruggenwervels verkrampen waar ik de ruggenprikken heb gehad en hoofdpijn komt op. Mijn kaken klem ik op elkaar zoals ik toen heel vaak heb gedaan in de ziekenhuizen waarin al mijn emoties verborgen lagen die ik niet kon laten stromen. Vanuit deze chaos die begon in 2012 heb ik uiteindelijk mijn weg teruggevonden. Mijn weg naar herstel, de weg naar mijzelf, de weg naar wie ik echt ben. Een weg die ik alleen kon vinden doordat ik het geijkte pad durfde te verlaten. De weg van mijzelf terugvinden en de rolstoel achter mij laten.

Maar vanavond zag ik ineens dat er toch nog laagjes van mij achter zijn gebleven op het kussen van de rolstoel. Stukken van toen, die ik terug bij mij mag nemen. Ik heb mijn handen geopend en de handen ontmoet van de vrouw in de rolstoel. Ik heb haar omhoog geholpen uit die stoel en dicht tegen mij aan gehouden. Ik heb haar lief, ik heb mijn handen over haar kaken laten gaan zodat ze kan ontspannen. De pijnlijke laagjes op het kussen veranderen terwijl ik ernaar kijk. Schaamte voor het slechte lopen weekt los bij haar, het gevoel van onmacht verdwijnt uit haar ogen en haar eigen kracht die toen was weggestopt beweegt nu naar de oppervlakte. Ik ben ongelooflijk trots op haar en wat ben ik blij dat wij 1 en dezelfde zijn 💙

Jacqueline