Overnachten op een hoeve in Limburg. 

Ik rij de lange oprijlaan op en parkeer de auto. Wat een fijne plek!
Als ik mijn kamer binnen loop zijn er 3 vrouwen zichtbaar als je kijkt met een ander oog dan de 2 ogen die we vaak gebruiken. 1 wat ouder, 2 wat jonger. Ze hebben een doek om hun lichaam heen geslagen. Vrouwen die uit een badhuis komen zo voelt het voor mij. Ik maak contact en ontvang wat ze willen vertellen en wat ze nodig hebben. Ze mogen verder naar de laag bewegen waar je naartoe gaat als je het aardse leven loslaat maar eerst mag dat wat ze mee hebben gemaakt nog gezien worden. Dat is waarom ze hier zijn, dat is ook wat ze tegenhoudt verder te gaan. Ze tonen de beelden van hun leven, ik zie hun pijn en hun kracht en ik eer ze voor wie ze zijn. Het vertellen van hun verhaal is belangrijk, ze kunnen niet verder gaan als het niet gedeeld is want waar was hun leven dan voor nodig zegt de oudste vrouw. Na het verhaal zie ik dat ze los kunnen laten. Als ik de volgende ochtend aan het ontbijt vraag of er vroeger een badhuis in de buurt is geweest, bevestigd de eigenaar dit. Een groot Romeins badhuis is een stukje verderop jaren geleden opgegraven. 

De eigenaar vraagt of ik de hoeve verder ook zou willen zien en tijdens het rondlopen op de hoeve hoor ik steeds de naam Elisabeth en ik vraag hem of er ooit een vrouw met deze naam heeft gewoond. Het is niet bekend bij hem. Maar als ik mijn spullen heb gepakt komt hij erop terug. Hij is in het boekje van de geschiedenis gedoken en daar is inderdaad Elisabeth terug te vinden. Het is al even geleden in 1829. Tranen moet ik wegslikken want nu ze erkend is door de nieuwe eigenaar is zij voelbaar in al haar zachtheid.   

Een gewone overnachting die zo bijzonder is geweest.

Jacqueline