Ik loop in de tuinen van Elohim, ga zitten op een bankje, een beeld van een vrouw op haar knieën staat voor mij op het gras. Het beeld heeft barsten aan de achterzijde bij haar nek en over haar ruggenwervels naar beneden lopend. Ik kijk naar het beeld en een enorme moeheid valt over mij, ik voel mij ineens zo uitgeput dat ik besluit terug naar mijn chalet te lopen. Mijn benen voelen alsof ik er bijna niet meer op kan lopen. Beelden van een vorig leven flitsen voorbij en ik weet dat ik ernaar heb te kijken maar ik ben zelfs daar te moe voor. Ik ga zitten en schiet na een uur pas weer wakker en daarmee laat ik mijn vorige leven even voor wat het is.
Later ga ik de tuinen weer in, als ik in de richting van het beeld loop waar ik al was geweest krijg ik weer een heel moe en zwaar gevoel maar mijn hoofd wil toch graag meer bekijken in de tuin dus ik besluit eerst naar een ander gedeelte van de tuin te wandelen en later daar terug te komen maar ineens begint mijn rug te prikken. Het voelt alsof ik in de brandnetels heb gelopen maar als ik in de spiegel kijk zie ik geen bultjes, geen uitslag gewoon niets. En terwijl ik daar sta realiseer ik mij dat het dezelfde plek is waar de barsten lopen over de rug van het beeld en zelfs de lijn naar beneden over haar ruggenwervels is precies de lijn die ik ook voel. Ik kan niet anders dan het aankijken en ga terug. De vrouw van het beeld zit op haar knieën, macht is voelbaar rechts van haar op de hoge stoel. De macht bepaald en zij ondergaat. Mijn bewustzijn voel ik veranderen en dan zit ik terug in een vorig leven van mij. Ook ik zit daar op mijn knieën niet aan het water maar in een bos. Ook in mijn leven van toen heeft macht bepaald. Ik hoorde bij een stam maar wordt niet geduld tussen de anderen. Ik bewoog aan de buitenkant van de stam, ik bestond maar ook weer niet. Ik werd volledig genegeerd omdat ik praatte met de natuur en vooral met de maan. Dat werd als gek en gevaarlijk gezien en de leider van de stam had bepaald dat ik voortaan aan de rand van samenleving in isolatie moest leven. De macht bepaalde daar mijn plek en ik moest dat ondergaan. Ik herken ook patronen in dit leven waarin ik soms kan opkijken naar anderen en mij naar de buitenrand verplaats of word verplaatst en voel hoe belangrijk het is nu dit stukje te herstellen. Ik neem op mijn knieën plaats naast het beeld, en ik neem daarmee eigenlijk plaats naast mijzelf. Ik leg een hand op het beeld, eerst op haar nek en laat het dan afglijden via de ruggenwervels. Het aanraken van haar ruggenwervels loopt synchroon met de aandacht die ik richt op mijn eigen ruggenwervels. In iedere ruggenwervel laat ik los wat mij daar beperkt. Bij iedere ruggenwervel neem ik terug wat ik ooit heb weggegeven en ik voel de energie veranderen in mij. De barst, het litteken in de energie die ontstaan was in mijn vorige leven maar voelbaar is in dit leven heelt en laat los. Het beeld bracht mij hier, gaf mij tekens om het aan te kijken. Ik zal haar niet vergeten 🙏🏻
Liefs Jacqueline