Het thema van de open Floor dans gisteravond was om “mijn vuur” op te zoeken in de dans De muziek start en ik hoor ineens de woorden “nog meer voelen is levensgevaarlijk”. Mijn lichaam, mijn bewegen vallen even stil en de woorden blijven zich nog een tijdje herhalen. En even weet ik niet hoe ik hier verder mee moet op de vloer. Want hoe kan ik mijn vuur opzoeken, meenemen en vrij laten stromen als nog meer voelen levensgevaarlijk is? Want vuur zet dat in beweging, het laat nog meer voelen. En ook al begrijp ik de oorsprong van de woorden nu niet, ik voel wel dat ze ergens in mijzelf leven en ik herken ook dat ik mijn vuur onder controle hou. Het verwart mij want hoe kan het gaan naar je eigen vuur nu een signalering geven dat het levensgevaarlijk is. Je eigen energie die zo krachtig en mooi is. Ik ben ermee gaan zitten vandaag en in rust wordt het duidelijk. Mijn fysieke en energetisch lichamen laten zich in deze afstemming apart zien. Als ik kijk naar mijn energetische lichaam is iedere stroming welkom. Als ik kijk naar mijn fysieke lichaam voel ik een voorzichtigheid en angst. Dan twijfel ik of mijn lichaam alles wel kan processen en mij wel kan dragen in mijn leven. 12 Jaar geleden zat ik in een rolstoel, toen kon mijn lichaam mij nl niet meer dragen, mijn benen konden mij niet dragen, mijn armen konden een boek niet meer dragen als ik aan het lezen was. Alles moest gedoseerd, als ik niet doseerde werd ik onderuit geschopt. Het was een stevige weg om te bewandelen en regulier wisten ze geen mogelijkheden om hieruit te komen. Het bedreigde mijn leven zoals ik dat toen leefde, het was levensbedreigend voor het leven wat ik had. Ik ging er niet dood aan maar mijn oude leven met mijn fysieke kracht stierf wel. Als mijn vuur nu verder aangaat, dan gaat mijn voelen nog verder aan, dan laat ik het doseren verder achter mij en wat gebeurd er dan? Kan mij lichaam mij zonder deze dosering dan nog steeds dragen? Daar is de angst, mijn oude angst die zich vanuit een oud patroon laat horen. En nu zie ik stukjes voorbij komen waarbij ik heb gehandeld vanuit deze angst. Mijn lijf heb ontzien, niet omdat mijn lichaam het aangaf of vroeg maar vanuit mijn angst. Onbewust had ik een angstprogramma mee draaien wat zich liet zien in doseren om ervoor te zorgen dat mijn lichaam dan alles op kan vangen. Maar daarmee geef ik ook aan dat hij wat mankeert, dat hij niet zo krachtig is dan hij zou moeten zijn en daarmee heb ik hem veel kleiner gemaakt dan hij is, daarmee heb ik hem ondermijnd. En ooit klopte dit programma hoor, toen was het heel belangrijk te doseren en voorzichtig te zijn maar dat was 12 jaar geleden en nu klopt hij bij mij niet meer. Want tegen de verwachtingen van artsen in, heb ik mijn rolstoel weer achter mij gelaten, heeft mijn lichaam alle fysieke klachten weer losgelaten. Heeft hij laten zien hoe ongelooflijk krachtig hij is. Mijn lichaam heeft zijn fysieke beperkingen losgelaten en ik zie dat ik mijn angst en het idee dat ik moet dosering op een bepaalde manier toch heb vastgehouden. Ik mag dit gaan herstellen. Mijn vuur hoef ik niet te doseren maar kan stromen, mijn energetisch lichaam kan zich hierdoor verder laten voeden en mijn lichaam mag voelen hoe krachtig het is. Zonder angst en zonder twijfel! Meer voelen zal mijn lichaam niet meer bedreigen en het gevoel “nog meer voelen is levensbedreigend” laat ik los 🙏🏻
Liefs Jacqueline